چگونه سود با بهداشت عمومی در ثروتمندترین منطقه ایتالیا برخورد می کند

[ad_1]

لندن – دکتر کیارا لپورا هرگز تصور نمی کرد در زادگاه خود ایتالیا واقع شود. او به عنوان پزشک آژانس بین المللی کمک پزشکان بدون مرز ، عادت داشت که در میان فقر و جنگ شدید از کشورهایی مانند یمن و سودان جنوبی مراقبت کند.

اما در اوایل سال جاری ، با گسترش ویروس کرونا از آسیا به اروپا ، دکتر لپورا خود را در استان لومباردی در شمال ایتالیا ، یکی از غنی ترین مکانهای زمین ، تحت فشار دید.

لمباردی که در میلان ، پایتخت مالی و مد ایتالیا لنگر انداخته است ، دارای یک صنعت پیشرفته و امکانات پزشکی در کلاس جهانی است. اما با موج اول همه گیری جهانی خرد شد و پزشکان را مجبور به عادی سازی هواکش ها و تخت های بیمارستان کرد در حالی که تصمیم می گرفتند چه کسی زندگی می کند و چه کسی مرد.

این فاجعه در ثروتمندترین منطقه ایتالیا تا حدودی به دلیل واگذار شدن بیشتر سیستم بهداشت عمومی به شرکتهای خصوصی سودآور بود که نتوانستند خدمات آنها را هماهنگ کنند. در ربع قرن گذشته ، سرمایه های قابل توجهی در زمینه های تخصصی سودآور مانند جراحی قلب و انکولوژی انجام شد. مناطقی که در خط مقدم بیماری همه گیر هستند ، مانند پزشکی خانوادگی و بهداشت عمومی ، مورد غفلت واقع شده اند و افراد را بیش از حد به بیمارستان ها برای مراقبت وابسته می کنند.

دکتر لپورا گفت: “اگر فکر می کنید سود بازی نهایی مراقبت های بهداشتی است ، نه سلامتی ، بعضی از افراد از دست می روند.” همه گیری همه این نقاط ضعف را نشان می دهد.

برخلاف ایالات متحده ، که بیش از 30 میلیون نفر بیمه درمانی ندارند ، اروپا همچنان كشور مراقبت های بهداشتی دولتی و تحت حمایت دولت ، از جمله ایتالیا است. با این وجود در لمباردی ، منطقه آسیب دیده ، یک بیماری همه گیر دام یک فشار ضعیف اعدام شده برای باز کردن سیستم به روی ارائه دهندگان خصوصی را کشف کرده است.

میشل اوسوئلی ، متخصص مغز و اعصاب در میلان که دارای کرسی در مجمع منطقه ای به نمایندگی از چپ و میانه Più Europa است ، گفت: “تخصص هایی مانند بهداشت و پیشگیری ، مراقبت های بهداشتی اولیه ، کلینیک های سرپایی ، بیماری های عفونی و اپیدمیولوژی سرمایه های استراتژیک در نظر گرفته می شوند ، نه به اندازه کافی سکسی.”

دکتر Usueli افزود: “به همین دلیل ما یک سیستم بهداشتی داریم که برای درمان پیچیده ترین بیماری ها بسیار آماده است ، اما کاملاً آماده مقابله با چیزی مانند بیماری همه گیر نیست.”

همین امر را می توان برای بسیاری از کشورهای ثروتمند ، از جمله ایالات متحده و انگلیس ، که در آنجا مراقبت های پزشکی مدرن مصونیت در برابر بیماری همه گیر را تأمین نمی کند ، بیان کرد. فقط چند مکان – از جمله تایوان ، کره جنوبی و نیوزیلند – با واکنش های موثر خود در برابر بیماری همه گیر برجسته هستند.

اما لومباردی ادعا می کند که یکی از مکانهای آسیب دیده روی زمین است. طبق گزارش سازمان بهداشت جهانی ، ایتالیا بیش از 760 کشته در هر میلیون نفر متحمل شده است ، بیشتر از ایالات متحده و تقریبا به همان اندازه انگلیس. نیمی از حدود 17000 مرگ در ایتالیا در لمباردی رخ داده است.

ریشه های تغییر در لومباردی به سال 1995 برمی گردد ، زمانی که یک سیاستمدار مجلل به نام روبرتو فورمیگونی فرماندار منطقه شد. وی از قانونی حمایت کرد که به ارائه دهندگان خصوصی اجازه می دهد ضمن پرداخت پول از سیستم بهداشت و درمان منطقه ای که توسط مالیات دهندگان تأمین می شود ، به بیماران خدمات دهند.

بسیاری این تغییر را نوآوری می دانند که موجب رقابت می شود و بیمارستان های دولتی و کلینیک ها را مجبور به بهبود می کند. اما خصوصی سازی مملو از فساد بود.

آقای فورمیگونی برای طرحی که در آن سفرهای قایقرانی ، تعطیلات در استراحتگاههای مجلل کارائیب و هدایای مختلف از طرف یک لابی گر برای ارائه دهندگان خدمات پزشکی خصوصی در ازای اداره تجارت منطقه در راه خود ، بیش از پنج سال در زندان به سر می برد.

این رسوایی نسبت به شاخصی که نیروهای خصوصی سازی را هدایت می کنند ، بسیار خارق العاده بود ، واقعیتی که حتی پس از رفتن آقای فرمگیونی در سال 2013 نیز ادامه داشت ، به گفته کارشناسان.

بسیاری معتقدند که مشکلات گریبانگیر سیستم بهداشت و درمان منطقه ای ، کیفرخواست خصوصی سازی نیست ، بلکه عدم موفقیت رهبران دولت محلی در اطمینان از ارائه خدمات لازم توسط شرکت های خصوصی است.

فرانچسکو پائولوچی ، استاد اقتصاد بهداشت و سیاست در دانشگاه بولونیا گفت: “این مسئله در مدیریت بیمارستان ها و کلینیک هاست.”

مقامات منطقه ای می توانند تمایل خود را برای پرداخت هزینه های درمان در مراکز مدرن انکولوژی با قول ارائه دهندگان خصوصی برای خدمات کم درآمد مانند مراقبت های سالمندان شرطی کنند. اما این تفکر از منافع حاصل شده بود که باید محقق می شد.

دکتر اووسلی گفت: “آنها به بخش خصوصی این اجازه را داده اند تا کمابیش آنچه را که می خواهند باز کند.” “این یک فرصت کاملاً از دست رفته بود تا شرکتهای خصوصی را مسئول مسئولیت اجتماعی خود بدانند.”

تمرکز بر تخصص های سودآور انگیزه هایی را برای پزشکان ایجاد می کند تا ضمن کنار گذاشتن پزشکی عمومی ، به دنبال کار در این زمینه ها باشند.

در سال 2016 ، در لمباردی ، محل زندگی بیش از 10 میلیون نفر ، فقط 90 دانش آموخته دانشکده پزشکی به دنبال آموزش های تخصصی برای تبدیل شدن به پزشکان عمومی بودند. آنها سالانه 11000 یورو (تقریباً 13000 دلار) بورسیه تحصیلی دریافت می كنند كه كمتر از نیمی از بورس تحصیلی افراد تهیه شده برای تخصص هایی مانند قلب و عروق است. انجمن های پزشکی می گویند تعداد آنها در سال های اخیر افزایش یافته است اما برای جایگزینی پزشکان عمومی بازنشسته کافی نیست.

با تمرکز بهترین ذهن پزشکی بر روی درمان پیشرفته ، توانایی لومباردی در ارائه مراقبت های پزشکی اولیه و محافظت از بهداشت عمومی به تدریج در حال خراب شدن است. طی دهه گذشته ، بر اساس داده های رسمی تحلیل شده توسط دکتر Usueli ، کل هزینه های بهداشتی در لومباردی 11٪ افزایش یافته است ، در حالی که حمایت از مراقبت های اولیه 3٪ کاهش یافته است.

به نظر می رسد لومباردی مشکلات خود را با قانونی در سال 2015 که خدمات مربوط به بیماری های مزمن مانند فشار خون بالا را در بیمارستان ها متمرکز می کند ، پیچیده تر کرده و نقش پزشکان عمومی را در کمک به سلامتی بیماران بیشتر کاهش می دهد.

مارکو کامبلی ، متخصص گوارش که رئیس انجمن پزشکان و دندانپزشکان در وارسه است ، گفت: “این کار ساده سازی هزینه ها و جلوگیری از اتلاف بود.” “اما این منجر به از بین رفتن ارتباط بین بیماران و پزشکان عمومی آنها شده است.”

در منطقه همسایه ونتو ، یک سیستم بهداشتی متمرکز بر اصطلاحاً مراقبت از جامعه – که در آن پزشکان خانواده و پرستاران برای پیشگیری از ویزیت در منزل استفاده می کنند – عملکرد بسیار بهتری دارد. در آنجا پزشکان مراقبت های اولیه و تلاش موثر برای ردیابی تماس مانع از رسیدن افراد به بیمارستان ها شدند.

فیلیپو آنلی ، رئیس فدراسیون ملی پزشكان و دندانپزشكان گفت: پزشكان خانواده ارزش این را دارند. “اگر ذهنیت این است که شما مجبورید از طریق مراقبت های بهداشتی درآمد کسب کنید ، به نظر می رسد سرمایه گذاری در پزشکی عمومی پاداش کمتری دارد.”

روبرتو کارلو روسی ، رئیس اتحادیه پزشکان و دندانپزشکان میلان گفت: هنگام شروع موج اول ، میلان ، شهری با بیش از 1.3 میلیون نفر جمعیت ، تنها 5 متخصص بهداشت و بهداشت داشت. آنها مسئول تنظیم حالت آزمایش و ردیابی مخاطبین بودند.

این منطقه از آن زمان استخدام بیشتری کرده است. با این حال ، ماه گذشته ، بخش بهداشت لومباردی به پزشکان اطلاع داد که آژانس “دیگر نمی تواند تحقیقات به موقع اپیدمیولوژیکی را انجام دهد.” این اعلامیه به همان اندازه نابهنگام بود که نگران کننده بود: تقریباً طی دو هفته گذشته مرگ روزانه کوید در ایتالیا سه برابر شده است و بار دیگر لومباردی پیشرو در این روند است.

دکتر لپورا ، پزشکان بدون مرز ، در ماه فوریه در حال عزیمت به پایگاه خود در دبی بود که از سفر به ایالات متحده بازگشت هنگامی که برای ملاقات خانواده اش در منطقه پیمونت شمال ایتالیا متوقف شد. این بیماری همه گیر فرودگاه ها را بست و آن را به غارت برد.

دوازده ایتالیایی دیگر که با پزشکان بدون مرز همکاری می کنند ، ثابت مانده اند. آنها یک واحد پشتیبانی را در یک بیمارستان دولتی در شهر لودی ایجاد کردند.

پزشکان در مناطق فاجعه بار تجربه داشته و از دیدن ایتالیا متحیر شده اند. همکاران ایتالیایی آنها بدون لباس محافظ مناسب وارد بخش های مراقبت ویژه پر از بیماران کوید شدند.

دکتر لپورا سعی کرد با محدود کردن تعداد افرادی که وارد بیمارستان می شوند ، یک سیستم جیره بندی معرفی کند. اما وی گفت که این طرح با شرکت های خصوصی که خدمات پذیرایی و نظافت را ارائه می دهند درگیر است. آنها نگران بودند که بتوانند به نقض قرارداد خود متهم شوند ، از محدود کردن بازدیدهای خود خودداری کردند.

هنگامی که در ژوئن به خاورمیانه بازگشت ، دکتر لپورا یک مشکل اضطراب را تشخیص داده بود. وی گفت: “خدمات ، نه بیمار ، در مرکز توجه بودند.”

در میلان ، اریکا کنفورتی 35 ساله در فوریه ، به موقع برای همه گیری همه گیر ، پزشک خود را به عنوان پزشک خانواده افتتاح کرد. او از یک دکتر بازنشسته تمرین کرده بود و از یک دفتر خصوصی در یک ساختمان آپارتمانی کار می کرد.

طبق قوانین حاکم بر سیستم بهداشتی لومباردی ، پزشکان عمومی بیش از 1500 بیمار مسئول نخواهند بود ، اما دکتر کونفورتی در ابتدا 1800 نفر را به ارث برد ، از جمله 500 فرد مسن.

او تمایل به کمک به افراد مبتلا به بیماری های روزمره را به این روش معمول متمایل کرد. وی گفت: “من دوست دارم با بیماران صحبت كنم.”

با شیوع بیماری همه گیر ، او متوجه شد که او 12 ساعت در روز کار می کند و هنوز قادر به اداره مجموعه ای از تماس ها و ایمیل ها نیست. او برای ملاقات با بیماران مبتلا به ویروس کرونا مشکل داشت. سیستم منطقه ای فاقد لباس محافظ مانند ماسک و دستکش بود ، بنابراین او خودش آن را خریداری کرد.

با قدرت گرفتن موج دوم ، دکتر کونفورتی نگران است که همان رنج در کار نیز باشد. تخت های بیمارستانی به منطقه اضافه شده اند ، اما پرستاران و متخصصان بیهوشی مفقود شده اند.

وی گفت: “اگر افراد كافی كه می دانند در محیط بیمارستان چگونه كار می كنند وجود نداشته باشد ، افزایش تعداد تختها بی معنی است”.

در عمل وی ، 30 بیمار وی آزمایش Covid-19 را در روز آخر مثبت اعلام کردند ، در حالی که بیش از 50 بیمار در قرنطینه بودند و در حال انجام آزمایشاتی بودند که پنج و شش روز به نتیجه رسید.

دکتر کونفورتی گفت: “من دوست دارم حداقل یک بار در روز بتوانم با بیماران مثبت با Covid ارتباط برقرار کنم ، اما فقط وقت ندارم.” “من نگرانم که هر حواس پرتی کمی داشته باشم عواقب بسیار جدی دارد. وقتی کار می کنم می ترسم. “

گایا پیانیگیانی با گزارشاتی از ایتالیا همکاری کرد.

[ad_2]

منبع: aseman-kharash.ir